Xosé Luís Rivas Cruz (MINI) e Baldomero Iglesias Dobarrio (MERO), coordinaron a recolla de Cantos de Nadal por parte de diversos colexios galegos, e dirixiron un video-libro con esta recolla, editado por Ophiusa co patrocinio da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria (Dirección Xeral de Política Lingüística)
Esta mostra de poetas da guerra e da postguerra non é unha antoloxía. Se fose unha antoloxía de cincuentas poetas, tería que conter polo menos cento e pico poemas para realzar cunha mejor presencia os poetas grandes sobre dos menores. Se fose unha antoloxía de cincuentas poemas, teríase que reduci-lo número de poetas representados a pouco máis dunha ducia, por semellante razón.
O que pretendemos é ofrecer un panaorama histórico da aventura da poesía galega, rota pola guerra civil, que rexurdiu traballozamente ata os anos sesenta. Por esto incluímos aqui poetas maiores e menores, representados todos por un só poema que nin sequera é dos mellores de cada un en cada caso, senón con frecuencia un dos que nos pareceron máis representativos.
Agora que, baixo o noso criterio, as recollas que se poidan facer
teñen un valor moi escaso debido a factores que non son para
analisar aquí, decidimos pasarmos a sistematizar, ordenar
e clasificar os arquivos para devolvelos á xente de onde saíron.
Isto é para nós unha obriga contraída desde o principio.
A recolla sempre foi feita, e asi se lles facía saber ós posibles
informantes, para que a nosa cultura tradiconal non se perdese.
O compromiso foi de que algún día nós fariamos os posibles
por devolvela á luz, e niso estamos.
Incluímos dous CDs coas gravacións orixinais.
Son estes contos para vós, xente adulta e xente nova, para que os leades e llelos contedes ós vosos no momento que consideredes máis oportuno. Así transmitiréde-lo pouso da nosa cultura e crearéde-lo hábito de escoitar e entrar no mundo do encantamento e do imaxinario.
É un traballo afectivo, para que cada quen se converta en protagonista e contador de contos e que seduza as mentes dos nosos nenos con tanto tesouro que nos deixaron as nosas e os nosos devanceiros, verdadeiros autores destas lendas.
Lendas para rapaces. Son invencións narrativas de ilusións comúns, que xunto ós contos probablemente sexan os xéneros literarios máis ántigos. Anque non é demostrable nin hai constancia disto, é facilmente crible e aceptable a pouco que se pense nos primeiros textos escritos, que son poemas ou cancións de lonxanos tempos. Están máis cerca das emocións que das demostracións.
